Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HELEK: | İki dağın arası. |
| HELEKE: | Helâk. Düşen. |
| İçerisinde 'HELEK' geçenler | |
| HELEKE: | Helâk. * Düşen. |
| MÜSAHELEKÂR: | f. Kolaylık gösteren. * Kolay sanan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HELEKE : | Helâk. * Düşen. |
| HELECAN : | (Bak: Halecan) |
| HEL : | Arapçada soru cümlesinin başına gelen bir harf olup; $ em bel kad edatları yerinde ve ceza mânasına emri ve bazan isbat, bazan da nehiy için kullanılır. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |