Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HEMAN: | f. Derhâl, hemen, acele olarak, çarçabuk, o anda. |
| HEMAN (HUMÂN): | İnce zayıf süngü. Huysuz ve kötü insan. |
| HEMANA: | f. Sanki, güya. Aynen, tıpkı, tamamen. |
| HEMANEND: | f. Benzer, gibi. |
| İçerisinde 'HEMAN' geçenler | |
| EYHEMAN: | Ateş ve sel. |
| HEMAN (HUMÂN): | İnce zayıf süngü. * Huysuz ve kötü insan. |
| HEMANA: | f. Sanki, güya. * Aynen, tıpkı, tamamen. |
| HEMANEND: | f. Benzer, gibi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HEMAN (HUMÂN) : | İnce zayıf süngü. * Huysuz ve kötü insan. |
| HEMAHİM : | (Hemheme. C.) Üzüntüler, kederler, dertler, tasalar. |
| HEM (HEMM) : | Gaile, müşkül iş. * Tasa, gam, keder, hüzün. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |