Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HEZÎ: | Ahmak. Vakit, saat. |
| HEZÎC: | Ahmak kimse. Süratle yürüyen kimse. |
| HEZÎL: | Zayıf, arık. Bitkin. |
| HEZÎM: | Sağanaklı yağmur. Gök gürültüsü. Koşarken kişneyen at. |
| HEZÎMET: | Bozgunluk, mağlubiyet. |
| HEZÎZ: | Deprenmek. |
| İçerisinde 'HEZÎ' geçenler | |
| HEZÎC: | Ahmak kimse. * Süratle yürüyen kimse. |
| HEZÎL: | Zayıf, arık. Bitkin. |
| HEZÎM: | Sağanaklı yağmur. * Gök gürültüsü. * Koşarken kişneyen at. |
| HEZÎMET: | Bozgunluk, mağlubiyet. |
| HEZÎZ: | Deprenmek. |
| MÜNHEZİM: | Hezimete uğramış, bozguna uğrayan, inhizam eden. * Bozgun. |
| MÜNHEZİMEN: | Yenilerek, münhezim olarak, bozularak, bozguna uğrayarak. |
| MÜNHEZİMÎN: | (Münhezim. C.) Hezimete uğrayanlar. Bozgunlar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HEZÎC : | Ahmak kimse. * Süratle yürüyen kimse. |
| HEZ : | Eğlence. Ciddi olmayan söz. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |