Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HEZZ: | Hızlı okumak. Süratli kesmek. |
| HEZZ: | Hareket ettirmek. Depretmek. Tahrik. |
| HEZZ: | Vurmak, dövmek. Isırmak. |
| HEZZA: | İnsan topluluğu, hayvan sürüsü. |
| HEZZAM: | Keskin. |
| HEZZAR: | Devamlı saçmalayan adam. |
| HEZZUZ: | Keskin. |
| İçerisinde 'HEZZ' geçenler | |
| HEZZA: | İnsan topluluğu, hayvan sürüsü. |
| HEZZAM: | Keskin. |
| HEZZAR: | Devamlı saçmalayan adam. |
| HEZZUZ: | Keskin. |
| MÜHEZZEB: | Islah edilmiş. Düzeltilmiş. Lüzumsuzu çıkarılmış, temizlenmiş. Safileştirilmiş. |
| MÜHEZZİB: | Temizleyen. Islah eden. Safileştiren. |
| MÜTEHEZZİC: | (C.: Mütehezzicin) Makamla şarkı söyliyen. Terennüm eden. |
| MÜTEHEZZİCÂNE: | f. Makamla şarkı söylercesine. |
| MÜTEHEZZİCÎN: | (Mütehezzic. C.) Makamla şarkı söyliyenler. |
| MÜTEHEZZİZ: | İhtizaz eden, titreyen. |
| MÜTEHEZZİZÂNE: | f. Titreyerek, titremek suretiyle. |
| NA-MÜHEZZEB: | f. Terbiye görmemiş, ıslah edilmemiş. |
| TEHEZZUK: | Bir yerde karar etmeyip çalkanmak. |
| TEHEZZUM: | Zulmetmek. |
| TEHEZZÜ': | Maskaraya almak. |
| TEHEZZÜC: | Nağmeli ses çıkarma. Terâne-perdâzlık etme, makamla şarkı söyleme. |
| TEHEZZÜL: | Bıkkın olmak. |
| TEHEZZÜM: | Eliyle bir nesneyi kırmak. |
| TEHEZZÜZ: | Hafif titreme, deprenme, ihtizâz. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HEZZA : | İnsan topluluğu, hayvan sürüsü. |
| HEZ : | Eğlence. Ciddi olmayan söz. |
| HEB : | (Vehb. den) Bağışla, lutfet (mânasına emir, duâ) |