Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HIBB: | Muhabbet. Habib. Yoldaş. |
| HIBB: | Bahadırlık, kahramanlık. Gammazlık. |
| HIBBE: | Hımhım otunun tohumu. |
| HİBB: | Kurnaz, aldatıcı, hileci kimse. |
| HİBB: | Seven. Dost. Muhabbet eden, arkadaş. |
| HİBBAN: | (Hibb. C.) Mahbublar, sevgililer. |
| HİBBE: | (C.: Hibeb) Yırtık ve eski kumaş parçası. Paçavra. |
| İçerisinde 'HIBB' geçenler | |
| AHİBBA: | Dostlar, arkadaşlar. (Bak: Habib) |
| EAZZ-İ AHİBBÂ: | Dostların en azizi. |
| EHABB-I EHİBBA $: | Dostların, ahbabların en sevgilisi. |
| EHİBBA: | (Habib. C.) Habibler, dostlar, sevgililer. |
| HİBBAN: | (Hibb. C.) Mahbublar, sevgililer. |
| HİBBE: | (C.: Hibeb) Yırtık ve eski kumaş parçası. Paçavra. |
| MUHİBB: | Seven. Muhabbet eden. Dost. Hayrı isteyen. |
| MUHİBBAN: | f. (Muhibbin) Dostlar. Muhabbet edenler. Sevilenler. Sevgi besleyenler. Bir kimsenin taraflıları. |
| MUHİBBANE: | f. Severek. Dostça. Dosta yakışır surette. |
| MUHİBBE: | Kadın sevgili. Kadın dost. |
| MUHİBBÎ: | Muhibb ile alâkalı. * Kanuni'nin nazımda kullandığı mahlâs. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HİBBAN : | (Hibb. C.) Mahbublar, sevgililer. |
| HİBA : | Bahşiş. * Kadına kocasından kalan hisse. * Vergi. |