Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HISAL: | (Haslet. C.) Hasletler, huylar, tabiatlar. Ahlâk. |
| HISAL-İ HAMÎDE: | Medhe ve övülmeğe lâyık güzel huylar, güzel hasletler.(...Dost ve düşmanın ittifakı ile ahlâk-ı hasenenin, şahsında en yüksek derecede; ve bütün muamelâtının şehadetiyle secâyâ-yı sâmiye, vazifesinde ve tebligatında en âlî bir derecede ve din-i İslâmdaki mehasin-i ahlâkın şehadetiyle, şeriatında en âlî hısal-i hamîde, en mükemmel derecede bulunduğuna ehl-i insaf ve dikkat tereddüd etmez. S.) |
| HİSAL: | (Bak: Hısal) |
| İçerisinde 'HISAL' geçenler | |
| BED-HİSAL: | Hasletleri kötü, fena huylu. |
| HUCESTE-HİSAL: | f. Güzel huylu, tabiatı uğurlu. |
| MAHMUD-ÜL HİSÂL: | İyi ahlâk sahibi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HİSA : | (C.: Ahsâ) Kumlu yerde olan dibi yakın kuyu. |
| HÎS : | Ürkmek. * Kaçmak, firar. |
| HİBA : | Bahşiş. * Kadına kocasından kalan hisse. * Vergi. |