Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HIYANET: | Hâinlik. Vefasızlık. İtimadı kötüye kullanmak. Sözünde durmayıp oyun etmek. |
| HIYANET-İ VATAN: | Vatan hainliği. Vatana hıyanet etme. |
| HIYANETEN: | Kötülükte bulunarak, hıyanet ederek. |
| HIYANETKÂR: | Hıyanet eden. Hâin. |
| HİYANET: | (Bak: Hıyânet) |
| İçerisinde 'HIYANET' geçenler | |
| İçerisinde 'HIYANET' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HİYAN : | Zaman, devre. |
| HİYAB : | (Hiyâbet) Kabahat, suç, günah. * Kötü bir durumun başlangıcı. * Yokluk. |
| HİBA : | Bahşiş. * Kadına kocasından kalan hisse. * Vergi. |