Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| HUKUKÇU: | Hukuk mütehassısı. Hukuku meslek edinen kimse. Avukat, müdde-i umumi "savcı" ve hâkim. |
| İçerisinde 'HUKUKÇU' geçenler | |
| İçerisinde 'HUKUKÇU' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| HUKUK : | (Hakk. C.) Haklar. * İnsanın cemiyet hayatında riâyet etmesi lâzım gelen kaideler, esaslar, yâni; şer'i ve adli hükümler. Haklıyı haksızdan ayıran kaideler. * Şeriat kitablarında yazılı olan haklar, kanunlar ve kaideler. * Üniversitenin hukuk tahsili yaptıran kısmı. * Hukuk Fakültesi. |
| HUK : | f. Domuz, hınzır. |
| HUBB-U CAH : | Makam ve mansıb sevgisi. |