Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İKAM: | Kısırlar, akamete uğrayanlar. |
| İKAME: | Oturtmak. Mukim olmak. Yerleştirmek. İskân eylemek. Bulundurmak. Meydana koymak. Vücuda getirmek. Dâva açmak. Ayağa kaldırmak. Kıyam etmek. |
| İKAME-İ BEYYİNE: | Şâhid getirme. |
| İKAME-İ DA'VA: | Dâvâ açma. |
| İKAMET: | Bir yerde kalmak. Oturmak. Müezzinin kamet getirmesi. |
| İKAMETGÂH: | f. Ev, hane. İkamet yeri. |
| IKAM: | şiddetli harpler. Yaramaz huylu. |
| İçerisinde 'IKAM' geçenler | |
| İKAME: | Oturtmak. Mukim olmak. Yerleştirmek. İskân eylemek. Bulundurmak. Meydana koymak. Vücuda getirmek. Dâva açmak. Ayağa kaldırmak. Kıyam etmek. |
| İKAME-İ BEYYİNE: | Şâhid getirme. |
| İKAME-İ DA'VA: | Dâvâ açma. |
| İKAMET: | Bir yerde kalmak. Oturmak. * Müezzinin kamet getirmesi. |
| İKAMETGÂH: | f. Ev, hane. * İkamet yeri. |
| İLTİKAM: | (Lokma. dan) Lokma etme, yutma. |
| İNTİKAM: | Öç almak. Hınç ve acı çıkarmak. |
| İNTİKAMAT: | (İntikam. C.) İntikamlar, öç almalar. |
| İNTİKAMCÛ: | İntikam almağa çalışan, öç almak isteyen. İntikam arıyan. |
| İRTİKAM: | Yığılma, üst üste birikme. |
| İSTİKAMET: | Hatt-ı hareketi doğru olmak. Doğruluk, nâmuslu hareket. Her işte itidal üzere bulunmak. Adâletten, doğruluktan ayrılmayıp, diyânet ve akıl içinde yürümek. * Allah'a kulluk etmek. * Bir şeyin bir tarafa doğru olarak uzanması. * Yön, cihet. |
| İ'TİKAM: | Biriktirme, yığma. |
| LİKAM: | f. Hayvanın ağzına takılan gem. Dizgin. |
| MİKAMME: | Süpürge. |
| NİKAM: | (Nikmet. C.) İntikamlar, öc almalar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İKAME : | Oturtmak. Mukim olmak. Yerleştirmek. İskân eylemek. Bulundurmak. Meydana koymak. Vücuda getirmek. Dâva açmak. Ayağa kaldırmak. Kıyam etmek. |
| İKA' : | (Vuku'. dan) Vuku buldurmak. Fena bir şey yapmak. Meydana getirmek. Yetiştirmek. Düşürmek. |