Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İRABE: | Şüphelendirme, şüpheye düşürme. |
| İRABET: | Akıl, anlayış, kavrayış. |
| IRAB: | Tazı. Yükrek at. |
| IRABET: | Yaramaz sözler söylemek, fuhşiyyat. |
| İçerisinde 'IRAB' geçenler | |
| BİRABBİ: | Rabbimle, Rabbime. |
| CİRAB: | (C.: Ecribe-Cireb Cerbân) Dağarcık. |
| DÜRR-İ ŞİRAB: | İri, büyükçe inci. |
| HİRABE: | Şehir dışındaki yerlerde yapılan eşkiyalıklara katılma. Dağlarda yapılan haydutluklarda bulunma. |
| İGTİRAB: | (Gurbet. den) Gurbete gitme. * (Güneş, Ay vb. seyyareler) batma. * Göz önünden kaybolma. |
| İHTİRAB: | Savaşma, muharebe etme. |
| İKTİRAB: | Tasalı ve gamlı olma. Korkulu ve hüzünlü bulunma. |
| İKTİRAB: | (Kurb. dan) Yanaşma, yaklaşma, takarrüb. |
| İKTİRAB-I SAAT: | Kıyamet vaktinin yaklaşması. |
| İRABE: | Şüphelendirme, şüpheye düşürme. |
| İRABET: | Akıl, anlayış, kavrayış. |
| İSTİRABE: | Bir kimsenin hâlinden şüpheye düşme, kuşkulanma. |
| KİRAB: | (Kerübe. C.) Yeri sürüp aktarmak. * Yeri süpürmek. * Suyun aktığı yerler. |
| KİRABE: | Yeri sürüp aktarmak. |
| ZİRABE: | Keskinlik. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İRABE : | Şüphelendirme, şüpheye düşürme. |
| İRA : | Bağış yapma, iyilikte bulunma. * Çakmaktan ateş çıkarma. Parlama. |