Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| İSABET: | Ecir, mükâfât, karşılık vermek. Doldurmak. |
| İSABET: | Rastlamak. Doğruca varıp erişmek. Doğru düşünmek, matluba uygun iş işlemek. |
| İSABET-İ AYN: | Göz değmesi, nazar değmesi. |
| İSABET-İ RE'Y: | Fikir doğruluğu. İsabetli ve yerinde bir düşünce. |
| İSABETKÂR: | f. Doğru rastlayan. İsabetli. |
| ISABE: | (C.: Asâib) Cemaat, topluluk. Tıb: Yaraları sarmakta kullanılan bağ, yara bantı. Başa sarılan ve şeâir-i İslâmiyeden olan sarık. |
| İçerisinde 'ISABE' geçenler | |
| İSABET: | Ecir, mükâfât, karşılık vermek. * Doldurmak. |
| İSABET: | Rastlamak. Doğruca varıp erişmek. Doğru düşünmek, matluba uygun iş işlemek. |
| İSABET-İ AYN: | Göz değmesi, nazar değmesi. |
| İSABET-İ RE'Y: | Fikir doğruluğu. İsabetli ve yerinde bir düşünce. |
| İSABETKÂR: | f. Doğru rastlayan. İsabetli. |
| İSTİSABE: | Sevap kazanmak isteme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İSABET : | Ecir, mükâfât, karşılık vermek. * Doldurmak. |
| İSA (A.S.) : | Dört büyük peygamberden birisidir. Hakiki Hristiyanlık dininin peygamberidir. Kur'an-ı Kerim'de meziyet ve senası geçmektedir. İncil, mukaddes kitabıdır. Vahiy ile kendine gönderilmiştir. Ancak kendisinden sonra Havarileri tarafından yazılmıştır.(İncil'in bir yerinde İsa (A.S.) demiş: "Ben gideceğim; tâ dünyanın reisi gelsin." Acaba Hz. İsa (A.S.)'dan sonra dünyanın reisi olacak ve hak ve bâtılı fark ve temyiz edip Hz. İsa'nın (A.S.) yerinde insanları irşad edecek, Resul-i Ekrem'den (A.S.M.) başka kim gelmiştir? Demek Hz. İsa (A.S.), ümmetine dâima müjde ediyor ve haber veriyor ki: Birisi gelecek; bana ihtiyaç kalmayacak, ben onun bir mukaddemesiyim ve müjdecisiyim. M.) |
| İS : | Dumandan hasıl olan siyah madde. Kurum. |