Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| IZAZ: | Berk muhkem yer. |
| IZAZAT: | Noksanlık. |
| İçerisinde 'IZAZ' geçenler | |
| BİZAZ: | (Bak: Bezazet) |
| İBTİZAZ: | İhtiyacdan dolayı zillet ve hakaretlere tahammül etme. |
| İBYİZAZ: | Beyazlama, ağarma. |
| İCTİZAZ: | Yün kırkma. * Çayır ve ot biçme. |
| İCTİZAZ-I AGNAM: | Koyun kırkma. |
| İHTİZAZ: | Haz duymak. Ferahlamak. |
| İHTİZAZ: | Hafif titremek. Deprenmek. * Şevk ile meyil ve hareket. Harekete geçme. * Sallanma, sıçrayıp oynama. |
| İHTİZAZ: | Alçalma, tezellül. |
| İHTİZAZÎ: | İhtizaza ait. Titremekle alâkalı. |
| İKTİZAZ: | Bozulup buruşma. |
| İLTİZAZ: | (Lezzet. den) Lezzet duyma, hoş ve lâtif bulma. |
| İLTİZAZAT: | (İltizaz. C.) İltizazlar, lezzet duymalar. |
| İNCİZAZ: | Kesilme. |
| İNFİZAZ: | (Bak: İnfidad) |
| İ'TİZAZ: | Kendini aziz, izzetli saymak. |
| LİZAZ: | (Leziz. C.) Lezzetli ve tatlı şeyler. |
| LİZAZ: | Kapı ardına konulan ağaç sürgü. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| İZA : | Arabça kelimelerin başında kullanılırsa; birdenbire, bir de bakılır ki, gibi mânalara gelir. İsim cümlesinin evvelinde bulunur. |
| İZ (İZİN) : | "Hem, vakt, yevm, hîn" gibi kelimelerden sonra ek olarak kullanılır. Meselâ: Hîneizin: O vakit ki. Yevmeizin: O gün ki, kelimelerinde olduğu gibi. * Mâzi fiillerinden evvel "iz" gelirse: İzküntü muallimen: Muallim olduğum zaman mânasına geliyor. (iz) Yazılmasa mânası, muallim idim olur. |