Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KÜNNES: | (Kânis. C.) Yuvasında ve yatağında olan geyikler. Gündüzün gizlenen, gece görünen seyyar yıldızlar. (Bak: Hunnes künnes) |
| İçerisinde 'KÜNNES' geçenler | |
| CEVAR-ÜL KÜNNES: | Seyyar yıldızlar. (Ütarid, Zühre, Merih, Müşteri, Zuhal.) (Bak: Hunnes) |
| HUNNES-KÜNNES: | Hunnes, Hânis'in; Künnes de Kânis'in çoğuludur. Kânis, süpüren mânasınadır. Umumiyetle, akıp akıp yuvalarına giden veya aynı yollarında gidip gelen yıldızlar demektir. Bazılarınca gündüz gaib, gece zâhir olan yıldızlara denir. Ekseriyetle yedi seyyar yıldızlara denmiştir. (Zuhal, Müşteri, Merih, Zühre, Utarid, Uranüs, Neptün) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KÜNNE : | Ev kapısı üstüne yapılan sundurma. |
| KÜNNAŞE : | (C.: Künnâşât) Kök. |
| KÜN : | "Ol" mânasında emirdir. Allah (C.C.) bir şeye Kün dese; o şey olur. |
| KÜAYT : | (C: Ki'tân) Bülbül. |