Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KABİLE: | Birlikte yaşayan, konup göçen, bir sülâleden türemiş insanlar. Bir reisin idaresi altında bulunan ve ekserisi aynı soydan gelen insanlar. |
| KABİLE: | Kadın ebe. Kabul edici. Ses alıcı. |
| İçerisinde 'KABİLE' geçenler | |
| MÜTEKABİLE: | Karşılıklı davranış veya vaziyet. |
| MÜTEKABİLEN: | Karşılıklı olarak, karşı karşıya. |
| MÜTEKABİLETAN: | Birbirine karşı olan iki şey. |
| REİS-İ KABİLE: | Kabile reisi. |
| SADAT-I KABİLE: | Kabilenin ileri gelenleri. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KABİL : | Kabul eden. Olabilir, istidatlı, mümkün olan, önde ve ileride olan. |
| KABİA : | Kılıç kabzasının başında olan gümüş veya demir. |
| KAB : | Çok eski devir silâhlarından olan yayın kabzası (tutacak yeri) ile köşesi arasındaki mesafe, her "yay" da "iki kab" olan miktar. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |