| Kelime | Anlam |
|---|
| KÂBUL: | Avcıların kemendi. |
| KABUL: | Bir malı satın almak için kabul ettiğini bildiren sözdür. (Bak: İcab) |
| KABUL-İ ADEM: | Kalben ademi kabul etmektir. Hakkı inkâr etmek, hatalı bir hüküm ve itikattır. Hak mesleği kabul etmeyip indi ve şahsi görüşünü ileri sürerek başka bir yolda gitmektir, bir iltizamdır. İmânın zıddına şahsi görüşüne tâbi olmak, bâtılı kabul etmektir. |
| KABULGÂH: | f. Kabul yeri. |
| İçerisinde 'KABUL' geçenler |
|---|
| ADEM-İ KABUL: | İsbatı tasdik etmemek. Şek, hükümsüzlük. İman hükümlerini lâkaydlıkla karşılamak, nefy ve inkâr etmek, kabul etmemek, göz kapamak gibi câhilâne bir hükümsüzlük. Bir terk, bir cehl-i mutlak. (Kabul etmemek başkadır. İnkâr etmek başkadır. Adem-i kabul, bir lâkaydlıktır, bir göz kapamaktır ve câhilâne bir hükümsüzlüktür. Bu surette, çok muhal şeyler onun içinde gizlenebilir. Onun aklı, onlarla uğraşmaz. Amma inkâr ise: O adem-i kabul değil, belki o kabul-ü ademdir, bir hükümdür. Onun aklı, hareket etmeye mecburdur. M.) (Bak: Kabul-i adem) |
| AHZ U KABUL: | Alıp kabul etmek. |
| GUŞ-İ KABUL-İ CAN: | Candan kabul ile dinlemek. |
| GUŞ-İ KABUL-İ CAN: | Candan kabul ile dinlemek. |
| HÜSN-Ü KABUL: | İyi karşılamak. Güzellikle kabul etmek. |
| KABUL-İ ADEM: | Kalben ademi kabul etmektir. Hakkı inkâr etmek, hatalı bir hüküm ve itikattır. Hak mesleği kabul etmeyip indi ve şahsi görüşünü ileri sürerek başka bir yolda gitmektir, bir iltizamdır. İmânın zıddına şahsi görüşüne tâbi olmak, bâtılı kabul etmektir. |
| KABULGÂH: | f. Kabul yeri. |
| NA-KABUL: | f. Kabiliyetsiz, istidatsız. |
| TELAKKİ-İ Bİ-L-KABUL: | Kabul ile karşılamak, kabul etmek. |
| ZANN-I KABUL-Ü CUMHUR: | Bir hükmün doğruluğunu ekseri müçtehidlerin ve ehl-i reylerin zann derecesinde, yani kuvvetli ihtimal ile kabul etmeleri.(Ümmeti da'vetle teşri' edemez, fehmi şeriatten olur; lâkin şeriat olamaz. Müçtehid olabilir, fakat müşerri' olamaz.İcma' ile cumhurdur, sikke-i şer'i görür. Bir fikre davet etmek zann-ı kabul-ü cumhur, şart-ı evvel oluyor.Yoksa, davet bid'attır; reddedilir, ağzına tıkılır; onda daha çıkamaz... Lemeât) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| KABUL-İ ADEM : | Kalben ademi kabul etmektir. Hakkı inkâr etmek, hatalı bir hüküm ve itikattır. Hak mesleği kabul etmeyip indi ve şahsi görüşünü ileri sürerek başka bir yolda gitmektir, bir iltizamdır. İmânın zıddına şahsi görüşüne tâbi olmak, bâtılı kabul etmektir. |
| KÂBUK : | f. Yuva. Kuş yuvası. |
| KAB : | Çok eski devir silâhlarından olan yayın kabzası (tutacak yeri) ile köşesi arasındaki mesafe, her "yay" da "iki kab" olan miktar. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |