Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KADÎMÎ: | Eskiden beri var olan. Eski. |
| İçerisinde 'KADÎMÎ' geçenler | |
| MÜTEKADİMÎN-İ ŞUARÂ: | Eski şâirler. |
| MÜTEKADİMÎN-İ ŞUARÂ: | Eski şâirler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KADİM : | (A, uzun okunur) Ayak basan. Ulaşan. Varan. * Azanın mukaddemesi olan insanın başı. |
| KADÎ : | Hâkim. Peygamber (A.S.M.) nâmına suçluyu ve suçsuzu ayırıp şeriatla hükmeden hâkim. * Kaza eden. |
| KAD : | Gr : İsmiyye veya harfiyye olan bir kelimedir. İsmiyye olduğunda iki vecihle kullanılır. yerine muzari olur. Yetişir, kifayet eder mânasınadır. Yahut kelimesine müradif isim olur. Harfiyye olduğunda dâhil olduğu fiil, tahkik, ümid, rica, intizar, yakınlık, azlık veya çokluk ifade edebilir. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |