Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KAHİR: | (A, uzun okunur) Üstün gelen. Yenen. Galip gelen. Zorlayan. Mecbur eden. |
| KAHİR-ÜL EŞRÂR: | Şerleri ve kötülükleri ortadan kaldırıp yok eden. Haydutları kahreden. |
| KAHİR-ÜS SÜMUM: | Panzehir. |
| İçerisinde 'KAHİR' geçenler | |
| ABDULKAHİR-İ CÜRCANÎ: | (Bak: Cürcanî) |
| KAHİR-ÜL EŞRÂR: | Şerleri ve kötülükleri ortadan kaldırıp yok eden. Haydutları kahreden. |
| KAHİR-ÜS SÜMUM: | Panzehir. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KAHİR-ÜL EŞRÂR : | Şerleri ve kötülükleri ortadan kaldırıp yok eden. Haydutları kahreden. |
| KAHİF : | Şiddetli yağmur. |
| KÂH : | f. Saman. Saman çöpü. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |