Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KAHRAMAN: | (C.: Kahramanan) f. Yiğit, cesur, bahadır. Fars mitolojisinde Rüstem'in yendiği kişi. İş buyuran, hüküm sâhibi. |
| KAHRAMANAN: | (Kahraman. C.) f. Kahramanlar. Cesur kimseler, yiğitler. |
| KAHRAMANANE: | f. Kahramanca, yiğitçe, cesurane. |
| KAHRAMANÎ: | f. Yiğitlik, kahramanlık, cesurluk. |
| İçerisinde 'KAHRAMAN' geçenler | |
| KAHRAMANAN: | (Kahraman. C.) f. Kahramanlar. Cesur kimseler, yiğitler. |
| KAHRAMANANE: | f. Kahramanca, yiğitçe, cesurane. |
| KAHRAMANÎ: | f. Yiğitlik, kahramanlık, cesurluk. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KAHRAMANAN : | (Kahraman. C.) f. Kahramanlar. Cesur kimseler, yiğitler. |
| KAHR : | Zorlama. Cebir. * Ezme. Mahvetme. * Fazlaca üzüntü. Keder içine işleme. * Cenâb-ı Hakkın şiddetli ve azab verici vasıflarının tecellisi. (Kahr, lütfun zıddıdır.) (Bak: Celal) |
| KÂH : | f. Saman. Saman çöpü. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |