Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KALÎB: | Kuyu, çok eski zamandan kalmış kuyu. |
| KÂLİB (KELİB): | İt tutan kimse. Köpeğe av tâlim ettiren kimse. |
| İçerisinde 'KALÎB' geçenler | |
| ASHÂB-I KALİB: | Bedirde öldürülüp kuyuya atılmış olan müşrikler. |
| KÂLİB (KELİB): | İt tutan kimse. Köpeğe av tâlim ettiren kimse. |
| MUNKALİB: | İnkılâb eden. Dönen. Dönmüş. Başka bir şekle ve kılığa girmiş olan. Değişmiş, değişen. |
| MÜNKALİB: | İnkılab eden. Dönen, dönmüş. Başka bir hale girmiş olan. Değişen. |
| MÜTEKÂLİB: | (C.: Mütekâlibîn) (Kelb. den) Köpek gibi birbirinin üstüne atılan. |
| MÜTEKÂLİBÂNE: | f. Köpek gibi birbirinin üstüne sıçrayarak. |
| MÜTEKÂLİBİN: | (Mütekâlib. C.) Köpek gibi birbirlerinin üzerlerine sıçrayanlar. |
| TEKALİB: | (Taklib. C.) Döndürmeler, çevirmeler. İçi dışa çevirmeler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KÂLİB (KELİB) : | İt tutan kimse. Köpeğe av tâlim ettiren kimse. |
| KALİ' : | (Kal. dan) Kökten söküp atan. Kökünden çıkaran. |
| KAL' : | Bir şeyi kökünden çekip koparmak. * Kendisinden iyi kalay çıkan maden. * Azletmek. Bir tarafa ayırmak.(... İşte bak: şu cezire-i vasiada vahşi ve âdetlerine mutaassıb ve inadcı muhtelif akvamı ne çabuk âdât ve ahlâk-ı seyyie-yi vahşiyanelerini def'aten kal' u ref' ederek bütün ahlâk-ı hasene ile teçhiz edip bütün âleme muallim ve medeni ümeme üstad eyledi... M.N.) |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |