Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KANİB: | İnsan topluluğu. |
| İçerisinde 'KANİB' geçenler | |
| İçerisinde 'KANİB' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KANİ' : | (A, uzun okunur) Kanaat eden. Kendinde olan helâla razı olup, başkasının hiçbir şeyine göz dikmeyen. * Kanmış. İnanmış. Tatmin olmuş. |
| KÂN : | f. Bir şeyin menbaı. * Kuyu. Kaynak. * Mâden ocağı. * Bir keyfiyetin. (niteliğin) bol olarak bulunduğu kimse. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |