Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KARUN: | (A, uzun okunur) Peygamber Musâ (A.S.) devrinde yaşamış, malı ile mağrur olarak haddini aşmış ve Cenab-ı Hakkın zekât emrini dinlemediğinden Musa'nın (A.S.) duâsından sonra malı ile birlikte yere batmış olan dünya zengini. Cenab-ı Hakkın lütuf ve ihsanını kendine mâlederek nankörlük ve enaniyetinden dolayı bu fena sıfatı ile meşhur olmuştur. |
| KARUN: | İki şeyi bir araya getiren. Tez terleyen hayvan. Arka ayaklarının tırnağı ön ayağının tırnağı yerine vâki olan hayvan. İleride olan memeleri geride olan memelerine pek yakın olan dişi deve. |
| İçerisinde 'KARUN' geçenler | |
| MAL-İ KARUN: | Mc: Çok zengin. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KARUR : | Duş yapılacak soğuk su. |
| KAR' (KUR') : | (C.: Ekrâ) Cem'etmek, toplamak. * Okumak, kıraat. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |