Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KASÎ: | (Kasiye) Duygusuz. Katı, hissiz, taş gibi katı. |
| KASİ': | Yaramaz huylu, yaşlı ve boyu kısa olan kimse. |
| KÂSİB: | Kazanç sahibi. Kazanmak için çalışan. Kesbeden. Marifet için çalışan. |
| KASİB: | (C.: Kasâyib) Kadınların yüzleri üstüne bıraktıkları kıvırcık saç. Kâkül. |
| KÂSİD: | Kesat olan, eksik olan, verimsiz olan. |
| KASİD: | (C.: Kasidân) (Kasd. dan) Tasarlıyan, kasdeden. Haberci, postacı. |
| KASİD: | Kaside. |
| KASİDE: | (C.: Kasâid) Onbeş beyitten az olmamak üzere, her beyit kafiyeli olarak, büyük kimseleri veya herhangi bir şeyi medh ü senâ eden, öven manzume şekli. Büyük zatları ve daha çok Cenâb-ı Hakk'ı veya Peygamberi (A.S.M.) medheden manzume. |
| KASİDE-İ BÜRDE: | Hazret-i Peygamber (A.S.M.) önünde meşhur Arab Şâiri Ka'b bin Züheyr'in okuduğu kasidenin adı olup, bu kasideyi Peygamber Aleyhissalâtü vesselâm beğenmiş, mükâfat ve iltifat eseri olarak da kendi hırkasını ona giydirdiğinden bu isimle meşhur olmuştur. |
| KASİDE-İ ERCUZE: | (Ürcuze) Hz. İmam-ı Ali (R.A.) tarafından bahr-ı recez vezni üzere yazılan ve istikbalden haber veren meşhur kasidenin adı.(Mecmuat-ül Ahzab'ın 582. sahifesinden 597. sahifesine kadar o Ercuzedir. O Ercuzenin mevzuu ve içindeki maksad-ı aslî; İsmi A'zamı tazammun eden altı ismin ehemmiyetini beyan etmek, hem o münâsebetle istikbaldeki bir kısım umur-u gaybiyeye ve te'sis-i İslâmiyette bir kısım mücâhedâtını işâret etmektir. Evet, Hz. İmâm Üstâdı olan Habibullah'dan (A.S.M.) aldığı dersin bir kısmını işarî bir surette zikrediyor... L.) |
| KASİDE-GÛ: | f. Kaside yazan, kaside söyliyen. |
| KASİDE-PERDAZ: | f. Kaside yazan, kaside düzenliyen. |
| KASİDE-SERÂ: | f. Kaside söyliyen, kaside yazan. |
| KASÎF: | Kuru ince ağaç. Gök gürültüsü. Deniz sesi, dalga sesi. |
| KASÎL: | Hayvanlara vermek için vaktinden evvel biçilen yeşil ot. Kesilmiş nesne. |
| KASÎM: | Güzel kimse. Taksim eden, bölen. |
| KASÎME: | (C.: Kasim) Dikenden başka ot bitmeyen kumlu yer. |
| KÂSİR: | Çok olan, kesir, bol olan. |
| KASÎR: | (Kasr. dan) Kısa, boynuz, ufak boylu. |
| KASÎR-ÜL AKL: | Aklı kısa, aklı ermez. |
| KASÎR-ÜL BÂ': | Kısa boylu, beceriksiz, zavallı. |
| KASÎR-ÜL BASAR: | Dar görüşlü, basireti kısa. Miyop. |
| KASÎR-ÜL HİMME: | Himmeti az veya kısa olan. |
| KASÎR-ÜL KAME: | Kısa boylu. Boyu kısa olan. |
| KÂSİR: | (Kesr. den) Kıran, kırıcı. Tavşancıl kuşu. |
| KÂSİR-ÜL ESNAM: | Putları kıran. (Hz. İbrahim'in A.S. lâkabıdır) |
| KASİRE: | Evinde hapsedilip dışarı çıkartılmayan kadın. |
| KASİS: | Fr. Bir yolu, bir tarafından diğer tarafına kadar kesen su arkı. |
| KASİSA: | (C.: Kasis) Devecilerin, azıklarını ve elbiselerini yüklettikleri deve. Bir ot. |
| KASİYY (KISİYY): | Soğuk gece. Kas adı verilen mahâlde yapılan ibrişimli bir elbise. |
| KASİYY: | Uzak, baid. Irak. |
| İçerisinde 'KASÎ' geçenler | |
| AKASİ: | (Aksa. C.) Çok uzaklar. |
| BEYT-ÜL KASİD: | Edb: Kasidenin seçilmiş en güzel beyti. |
| EKASİ: | (Aksâ. C.) En uzaklar, pek uzaklar. |
| EKASİ-İ BİLÂD: | Uzak beldeler, en uzak şehirler. |
| EKASİM: | (Aksam. C.) Aksamlar, paylar, kısmetler. |
| EKASİRE: | (Kisrâ. C.) Kisralar, şahlar. Eski Acem padişahları. |
| EKASİS: | (Kıssa. C.) Kıssalar, ibretli hikâye ve dersler. |
| EL-KÂSİBÜ HABİBULLAH: | Cenab-ı Hakk'ın (C.C.) ma'rifetini ve rızâsını kazanan onun habibidir, sevgili kuludur. (Hadis meâli) |
| KASİ': | Yaramaz huylu, yaşlı ve boyu kısa olan kimse. |
| KÂSİB: | Kazanç sahibi. Kazanmak için çalışan. Kesbeden. Marifet için çalışan. |
| KASİB: | (C.: Kasâyib) Kadınların yüzleri üstüne bıraktıkları kıvırcık saç. Kâkül. |
| KÂSİD: | Kesat olan, eksik olan, verimsiz olan. |
| KASİD: | (C.: Kasidân) (Kasd. dan) Tasarlıyan, kasdeden. * Haberci, postacı. |
| KASİD: | Kaside. |
| KASİDE: | (C.: Kasâid) Onbeş beyitten az olmamak üzere, her beyit kafiyeli olarak, büyük kimseleri veya herhangi bir şeyi medh ü senâ eden, öven manzume şekli. Büyük zatları ve daha çok Cenâb-ı Hakk'ı veya Peygamberi (A.S.M.) medheden manzume. |
| KASİDE-İ BÜRDE: | Hazret-i Peygamber (A.S.M.) önünde meşhur Arab Şâiri Ka'b bin Züheyr'in okuduğu kasidenin adı olup, bu kasideyi Peygamber Aleyhissalâtü vesselâm beğenmiş, mükâfat ve iltifat eseri olarak da kendi hırkasını ona giydirdiğinden bu isimle meşhur olmuştur. |
| KASİDE-İ ERCUZE: | (Ürcuze) Hz. İmam-ı Ali (R.A.) tarafından bahr-ı recez vezni üzere yazılan ve istikbalden haber veren meşhur kasidenin adı.(Mecmuat-ül Ahzab'ın 582. sahifesinden 597. sahifesine kadar o Ercuzedir. O Ercuzenin mevzuu ve içindeki maksad-ı aslî; İsmi A'zamı tazammun eden altı ismin ehemmiyetini beyan etmek, hem o münâsebetle istikbaldeki bir kısım umur-u gaybiyeye ve te'sis-i İslâmiyette bir kısım mücâhedâtını işâret etmektir. Evet, Hz. İmâm Üstâdı olan Habibullah'dan (A.S.M.) aldığı dersin bir kısmını işarî bir surette zikrediyor... L.) |
| KASİDE-GÛ: | f. Kaside yazan, kaside söyliyen. |
| KASİDE-PERDAZ: | f. Kaside yazan, kaside düzenliyen. |
| KASİDE-SERÂ: | f. Kaside söyliyen, kaside yazan. |
| KASÎF: | Kuru ince ağaç. * Gök gürültüsü. * Deniz sesi, dalga sesi. |
| KASÎL: | Hayvanlara vermek için vaktinden evvel biçilen yeşil ot. * Kesilmiş nesne. |
| KASÎM: | Güzel kimse. * Taksim eden, bölen. |
| KASÎME: | (C.: Kasim) Dikenden başka ot bitmeyen kumlu yer. |
| KÂSİR: | Çok olan, kesir, bol olan. |
| KASÎR: | (Kasr. dan) Kısa, boynuz, ufak boylu. |
| KASÎR-ÜL AKL: | Aklı kısa, aklı ermez. |
| KASÎR-ÜL BÂ': | Kısa boylu, beceriksiz, zavallı. |
| KASÎR-ÜL BASAR: | Dar görüşlü, basireti kısa. * Miyop. |
| KASÎR-ÜL HİMME: | Himmeti az veya kısa olan. |
| KASÎR-ÜL KAME: | Kısa boylu. Boyu kısa olan. |
| KÂSİR: | (Kesr. den) Kıran, kırıcı. * Tavşancıl kuşu. |
| KÂSİR-ÜL ESNAM: | Putları kıran. (Hz. İbrahim'in A.S. lâkabıdır) |
| KASİRE: | Evinde hapsedilip dışarı çıkartılmayan kadın. |
| KASİS: | Fr. Bir yolu, bir tarafından diğer tarafına kadar kesen su arkı. |
| KASİSA: | (C.: Kasis) Devecilerin, azıklarını ve elbiselerini yüklettikleri deve. * Bir ot. |
| KASİYY (KISİYY): | Soğuk gece. * Kas adı verilen mahâlde yapılan ibrişimli bir elbise. |
| KASİYY: | Uzak, baid. Irak. |
| MAKASİM: | (Maksim. C.) Su taksim edilen yer. |
| MAKASİR: | (Maksure. C.) Bir hânedeki en mahrem taraflar. Bir evin en mahrem tarafları. * Câmilerde etrâfı parmaklıklarla çevrili yüksek yer. |
| MEKÂSİB: | (Mekseb ve Meksib. C.) Kazançlar. Kazanç yer ve araçları. Kesbedilen ve kazanılan yerler. |
| MÜTEKÂSİF: | (Kesafet. den) Sıklaşmış, koyulaşmış, yoğunlaşmış. Sıklaşan, yoğunlaşan, koyulaşan, tekâsüf eden. |
| MÜTEKÂSİL: | Tekâsül eden. Üşenir ve tembel olan. |
| MÜTEKÂSİLÂNE: | f. Tembelce hareket ederek, üşengeçlik ve uyuşuklukla davranarak. |
| MÜTEKÂSİLÎN: | (Mütekâsil. C.) (Kesl. den) Üşenenler, tembellik yapanlar. |
| MÜTEKASİM: | Kısmet eden. * Aralarında bir şey taksim edenlerin her biri. * Birbiriyle kasemleşen, andlaşan. |
| MÜTEKASİR: | (Kesret. den) Çok çoğalan, tekâsür eden, çoğalmış. |
| TEKASİT: | (Taksit. C.) Taksitler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KASİ' : | Yaramaz huylu, yaşlı ve boyu kısa olan kimse. |
| KAS' : | Bir şeye el ayası ile vurmak. * Gidermek. * Tahkir etmek, küçümsemek. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |