Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KASÎM: | Güzel kimse. Taksim eden, bölen. |
| KASÎME: | (C.: Kasim) Dikenden başka ot bitmeyen kumlu yer. |
| İçerisinde 'KASÎM' geçenler | |
| EKASİM: | (Aksam. C.) Aksamlar, paylar, kısmetler. |
| KASÎME: | (C.: Kasim) Dikenden başka ot bitmeyen kumlu yer. |
| MAKASİM: | (Maksim. C.) Su taksim edilen yer. |
| MÜTEKASİM: | Kısmet eden. * Aralarında bir şey taksim edenlerin her biri. * Birbiriyle kasemleşen, andlaşan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KASÎME : | (C.: Kasim) Dikenden başka ot bitmeyen kumlu yer. |
| KASÎ : | (Kasiye) Duygusuz. Katı, hissiz, taş gibi katı. |
| KAS' : | Bir şeye el ayası ile vurmak. * Gidermek. * Tahkir etmek, küçümsemek. |
| KA' : | (C.: Akva') Düz yer. |