Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEBBAN: | Büyük terâzi. Kantar. |
| İçerisinde 'KEBBAN' geçenler | |
| İçerisinde 'KEBBAN' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEBBAH : | Gönden bardak ve matara diken kimse. |
| KEBB : | Hor ve zelil etmek, yüzü üstüne bırakmak, helâk etmek. |
| KEB' : | Men'etmek, mâni olmak, engellemek. * Dinar. Dirhem. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |