Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEFİL Bİ-T-TESLİM: | Bir malın teslimine kefil olan kimse. |
| İçerisinde 'KEFİL Bİ-T-TESLİM' geçenler | |
| İçerisinde 'KEFİL Bİ-T-TESLİM' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEFİL : | (Kefâlet. den) Birisinin bir borcu ifâsı lâzım gelirken, ifâ etmediği takdirde, o borcu ifâyı kendi üzerine alan kimse. Kefâlet eden kimse. |
| KEFİ : | Nazir, misil, benzer, denk, eş. |
| KEF : | Elin iç tarafı. Avuç. * Ayağın altı, tabanı. * Avuç dolusu. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |