Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEFALET-İ BİL-MAL: | Fık: Bir mal için kefil olma. |
| İçerisinde 'KEFALET-İ BİL-MAL' geçenler | |
| İçerisinde 'KEFALET-İ BİL-MAL' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEFALET-İ BİNNEFS : | Birinin şahsına kefil olma. |
| KEFA : | f. Sıkıntı, meşakkat, mihnet. |
| KEF : | Elin iç tarafı. Avuç. * Ayağın altı, tabanı. * Avuç dolusu. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |