Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEFFE: | (C.: Kifef) Terazi kefesi. Her yuvarlak cisim. (C.: Ükef) El ayası. |
| İçerisinde 'KEFFE' geçenler | |
| MÜKEFFEF (MEKFUF): | (C.: Mekâfif) Kürklü kaftan. |
| MÜKEFFEN: | (Kefen. den) Kefene sarılmış, tekfin edilmiş. |
| MÜKEFFER: | İyilikleri inkâr edilip kendisine teşekkür edilmeyen adam. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEFF : | Vaz geçme, el çekme, çekinmek, men'etme, imtinâ etmek, sâkit olmak. * Avuç, el, avuç içi. * Nimet. |
| KEF : | Elin iç tarafı. Avuç. * Ayağın altı, tabanı. * Avuç dolusu. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |