Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KELÂMÎ: | Söz ve kelâma ait. Sözle alâkalı. |
| KELÂMİYYUN: | Kelâmcılar. İlm-i kelâm âlimleri. (Bak: Mütekellimîn) |
| İçerisinde 'KELÂMÎ' geçenler | |
| KELÂMİYYUN: | Kelâmcılar. İlm-i kelâm âlimleri. (Bak: Mütekellimîn) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KELÂMİYYUN : | Kelâmcılar. İlm-i kelâm âlimleri. (Bak: Mütekellimîn) |
| KELÂM : | Söz. Bir mânayı ifâde eden, bir maksadı anlatan ifâde. * Allah'a mahsus bir sıfat. * Fık: Allah (C.C.) Kelâm sıfatını da hâizdir. Onun kelâmı harften ve savttan (sesden) münezzehtir, ezelidir, ebedidir. * Ist: Hikmet ve mantık esaslarıyla Allah'ın (C.C.) varlığı, birliği, İslâmiyetin doğruluğu ve hakkaniyetinden bahseden ilim. (Bak: İlm-i kelâm ve Kelâmullâh) |
| KELA : | Yeşil ot. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |