Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KELİM-DEST: | f. Olgun kimse. |
| İçerisinde 'KELİM-DEST' geçenler | |
| İçerisinde 'KELİM-DEST' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KELİM : | (Kelime. C.) Kelimeler, kelâmlar, lâkırdılar. |
| KELİF : | Haris kimse. |
| KELA : | Yeşil ot. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |