Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KELLÂ: | Öyle değil. Aslâ. |
| KELLA: | Geminin durup demirlediği yer. |
| KELLAB: | İt tutan kimse. Köpeğe av tâlim eden kimse. |
| İçerisinde 'KELLA' geçenler | |
| ASLAHAKELLAH: | Allah seni ıslâh etsin (meâlinde duâ). |
| KELLAB: | İt tutan kimse. Köpeğe av tâlim eden kimse. |
| MÜKELLA': | Sâhil. Nehir kenarı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KELLAB : | İt tutan kimse. Köpeğe av tâlim eden kimse. |
| KELL : | (C.: Külul) Ağırlık. * Yorgunluk. * Ufak taneli yağmur. * Yetim. * Semizlik, besililik. * Cibinlik dedikleri ince örtü. |
| KELA : | Yeşil ot. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |