Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEMİN: | f. Pek küçük, çok ufak. Çok az. |
| KEMİN: | (C.: Kemâin) Pusuya saklanmış adam. Pusu. Belirsiz. Gizli yer. |
| KEMİNE: | Hakir. Aşağı. Dûn. Âciz. Noksan. Eksik. |
| KEMİNGÂH: | f. Pusu yeri. Tuzak kurulan yer. |
| KEMİNGÜŞA: | Pusu kuran. Tuzak kuran. |
| KEMİNSAZ: | f. Pusu tutmuş olan. Tuzak kurmuş olan. |
| İçerisinde 'KEMİN' geçenler | |
| DER-KEMİN: | f. Pusu bekleyen, pusuda olan. |
| KEMİNE: | Hakir. Aşağı. Dûn. Âciz. Noksan. Eksik. |
| KEMİNGÂH: | f. Pusu yeri. Tuzak kurulan yer. |
| KEMİNGÜŞA: | Pusu kuran. Tuzak kuran. |
| KEMİNSAZ: | f. Pusu tutmuş olan. Tuzak kurmuş olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEMİNE : | Hakir. Aşağı. Dûn. Âciz. Noksan. Eksik. |
| KEMÎ : | (C.: Kümât) Yiğit, kahraman, bahadır. Savaşçı, cengâver. |
| KEM : | Gr: Ne kadar? Kaç? (Mikdar için soru ifâdesinde kullanılır.) (Farsçada: Çend) |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |