Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KERAN: | Sabah. |
| KERAN: | f. Kenar, uç, âhir, son, nihayet. |
| KERAN TÂ KERAN: | Bir uçtan bir uca. |
| İçerisinde 'KERAN' geçenler | |
| BAHR-İ BÎKERÂN: | Hudutsuz, sınırsız deniz. |
| BÎ-KERAN: | (Bî-girân) f. Sınırsız, sonsuz. * Kenarsız. * Hesabsız. |
| ÇÂKERÂNE: | f. Kölecesine, köle gibi. |
| HÂHİŞGERAN (HÂHİŞKERÂN): | f. Hâhişgerler, istekliler, tâlibler. |
| KERAN TÂ KERAN: | Bir uçtan bir uca. |
| ŞEVKERAN: | Baldıran otu. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KERAN TÂ KERAN : | Bir uçtan bir uca. |
| KERA : | Uyku, nevm. |
| KER' : | (C.: Küru') Suyu yerinden ağız ile içmek. * Yağmur suyu. * (Kız) erkek istemek. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |