| Kelime | Anlam |
|---|
| KESİR: | Çok. Bol. Kesret üzere olan.
Türlü. Çeşitli. |
| KESİR-ÜL AHBÂB: | Tanıdıkları, bildikleri çok olan. |
| KESİR-ÜL EVLÂD: | Çocukları çok olan. Evlâdı kesir olan. |
| KESİR-ÜL MÂL: | Malı mülkü çok olan. Serveti fazla olan. Zengin. |
| KESİR-ÜL VUKU': | Sık sık olan, çok vuku bulan. |
| KESİR: | (C: Kesrâ) Parçalanmış, dağıtılmış. Kırılmış. |
| İçerisinde 'KESİR' geçenler |
|---|
| AMEL-İ KESİR: | Namaz içinde ve namazdan sayılmayan ve bir uzuvla ardı ardına yapılan üç hareket veya iki uzuvla yapılan bir hareket; bu hareket namazı bozar. |
| BASİT KESİR: | Sûreti (payı), mahrecinden (paydasından) küçük kesir. 2/5 gibi. |
| CİBİLLEN KESİRA: | Çok insanlar. |
| ENVA'-I KESİRE: | Çok çeşitler, çok neviler. |
| EYADİ-İ KESİRE: | Çok eller. Çok sebebler. |
| HATT-I MÜNKESİR: | Geo: Kırık çizgi. |
| İHTİMALAT-I KESİRE: | Pek çok ihtimaller. |
| KESİR-ÜL AHBÂB: | Tanıdıkları, bildikleri çok olan. |
| KESİR-ÜL EVLÂD: | Çocukları çok olan. Evlâdı kesir olan. |
| KESİR-ÜL MÂL: | Malı mülkü çok olan. Serveti fazla olan. Zengin. |
| KESİR-ÜL VUKU': | Sık sık olan, çok vuku bulan. |
| MEŞAGİL-İ KESÎRE: | Aşırı meşguliyetler. |
| MÜNKESİR: | (Kesir. den) İnkisar eden, kırılan, kırılmış, kırık. Gücenmiş. |
| MÜNKESİR-ÜL KALB: | Kalbi kırılmış. İncitilmiş, gücenmiş. |
| MÜNKESİREN: | Kırgınlıkla. * Kırık olarak. Münkesir tarzda. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| KESİR-ÜL AHBÂB : | Tanıdıkları, bildikleri çok olan. |
| KESÎ : | f. Bir kimse. |
| KES : | f. İnsan. Kişi. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |