Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KESAN: | f. Adamlar. İnsanlar. Kişiler. |
| KESANE: | f. İnsan gibi. İnsana yakışır şekil ve surette. |
| İçerisinde 'KESAN' geçenler | |
| KES-İ BÎKESAN: | Kimsesizlerin yardımcısı. |
| KESANE: | f. İnsan gibi. İnsana yakışır şekil ve surette. |
| NA-KESAN: | (Nâ-kes. C.) Alçaklar, âdi insanlar, insaniyetsiz kimseler. * Cimriler, tamahkârlar, pintiler, hasis kişiler. |
| NA-KESÂNE: | f. Alçakçasına. * Cimrilik ve tamahkârlıkla. |
| NEKESAN: | Ardına dönmek. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KESANE : | f. İnsan gibi. İnsana yakışır şekil ve surette. |
| KESAD : | Alış veriş durgunluğu. Kıtlık. Eksiklik. Verimsizlik. |
| KES : | f. İnsan. Kişi. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |