Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KESB: | Kazanç. Çalışmak. Sa'y ve amel ile kazanmak. Elde etmek. Edinmek. Kazanç yolu. Fık: Bir insanın kendi kudret ve iktidarını bir işe sarfetmesi. |
| KESB-İ KUDRET: | Kudret ve kuvvet kazanma. |
| KESB-İ MUÂREFE: | Bir mevzuda çalışarak ihtisas sahibi olmak. Birbinini tanımak ve alışmak. |
| KESB-İ SERVET: | Para kazanma. |
| KESB-İ ŞER: | şerli bir işi işlemek veya o işe âlet olmak yahut da tarafdar olmak. |
| KESB-İ VUKUF: | Haberi olma. Vukuf sahibi olma. Bilgi edinme. |
| KESBÎ: | Çalışmakla kazanılan. Sonradan elde edilen. Doğuştan olmayan. Vehbî olmayan. |
| KESB-İ ŞER: | Şerli bir işi işlemek veya o işe âlet olmak yahut da tarafdar olmak. |
| İçerisinde 'KESB' geçenler | |
| KESB-İ KUDRET: | Kudret ve kuvvet kazanma. |
| KESB-İ MUÂREFE: | Bir mevzuda çalışarak ihtisas sahibi olmak. Birbinini tanımak ve alışmak. |
| KESB-İ SERVET: | Para kazanma. |
| KESB-İ ŞER: | şerli bir işi işlemek veya o işe âlet olmak yahut da tarafdar olmak. |
| KESB-İ VUKUF: | Haberi olma. Vukuf sahibi olma. Bilgi edinme. |
| KESBÎ: | Çalışmakla kazanılan. Sonradan elde edilen. Doğuştan olmayan. Vehbî olmayan. |
| KESB-İ ŞER: | Şerli bir işi işlemek veya o işe âlet olmak yahut da tarafdar olmak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KESB-İ KUDRET : | Kudret ve kuvvet kazanma. |
| KES : | f. İnsan. Kişi. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |