Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEVAHİL: | (Kâhil. C.) Sırtlar, arkalar. Gayretsizler, uyuşuklar, tembeller. |
| İçerisinde 'KEVAHİL' geçenler | |
| İçerisinde 'KEVAHİL' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEVAHİN : | (Kâhin. C.) Kâhinler. Falcılar. Gaibten haber verenler. * Alimler. |
| KEVA' : | Bileğin çıkması. * Bilek kemiği. |
| KEV' : | Vurmak. * Korkmak. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |