Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEVAKİB: | (Kevkeb. C.) Yıldızlar. |
| KEVAKİB-ŞİNÂS: | f. Müneccim. |
| KEVAKİB-ŞİNÂS: | f. Müneccim. |
| İçerisinde 'KEVAKİB' geçenler | |
| İKTİRAN-I KEVAKİB: | Ast: İki gezegenin zâhiren birbirine yakın bir mevziye gelmeleri veya aynı burçta bulunmaları. |
| İLTİMA-İ KEVAKİB: | Yıldızların parıldaması. |
| KEVAKİB-ŞİNÂS: | f. Müneccim. |
| KEVAKİB-ŞİNÂS: | f. Müneccim. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEVAKİB-ŞİNÂS : | f. Müneccim. |
| KEVA' : | Bileğin çıkması. * Bilek kemiği. |
| KEV' : | Vurmak. * Korkmak. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |