Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KEYFÎ (KEYFİYYE): | Keyfe, arzuya bağlı. İsteğe âid ve müteallik. |
| İçerisinde 'KEYFÎ (KEYFİYYE)' geçenler | |
| İçerisinde 'KEYFÎ (KEYFİYYE)' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KEYFİYYET : | Bir şeyin esâsı ve iç yüzü. Nasıl olduğu ciheti. * Kalite. Madde. (Kemmiyetin zıddıdır.) |
| KEYF : | Afiyet, sağlık, sıhhat. * Memnunluk, hoşlanma. * Neş'e, sevinç, sürur. * Mizaç, tabiat. * İstek, taleb, arzu, heves.* Gönül açıklığı. |
| KEY : | Eski Acem pâdişahlarının nâmıdır. |
| KE : | "Gibi" mânasındadır. (Arapça teşbih edâtı) Kelimenin başına getirilir. Meselâ: (Kezâlike: Bunun gibi) * Harfin ve kelimenin sonuna gelirse "sen" zamiri yerindedir. Meselâ (Kitâbü-ke: Senin kitabın) |