Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KIRAN: | (C.: Kırânât) Yakınlık, mukarenet. Ayrı iki şeyin birleşmesi. İki gezegenin bir burçta bulunması. |
| İçerisinde 'KIRAN' geçenler | |
| FAKİRÂNE: | f. Fakir bir kimseye yakışacak surette. Fakircesine. |
| HAKİRÂNE: | f. Hakircesine. Hakir bir kimseye yakışacak tarz ve şekilde. |
| MUHAKKİRÂNE: | f. Tahkir edercesine. Hakarette bulunurcasına. |
| MUHTEKİRÂNE: | f. Vurgunculukla, ihtikârcılıkla. |
| MÜNKİRÂNE: | f. Münkircesine, inkâr edercesine. |
| MÜTEFEKKİRÂNE: | f. Derin ve dikkatli düşünerek, mütefekkire yakışır surette. |
| MÜTEŞEKKİRÂNE: | f. şükrederek, şükür etmek suretiyle. |
| MÜTEŞEKKİRÂNE: | f. Şükrederek, şükür etmek suretiyle. |
| ŞAKİRÂNE: | f. şükrederek. şükretmek suretiyle. |
| ŞAKİRÂNE: | f. Şükrederek. Şükretmek suretiyle. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KİRA' : | Kirâ. Bir eşya veya yerin, geçici bir zaman kullanılmak üzere para ile bir kimseye verilmesi. * Böyle bir şey karşılığı alınan para. |
| KÎR : | Katran, zift. |
| KİBA : | Süprüntü. |