Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KUL'A(T): | (C: Kulu') Ödünç mal. Yurt edinmeye müsait olmayan yer. |
| İçerisinde 'KUL'A(T)' geçenler | |
| İçerisinde 'KUL'A(T)' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KUL : | De, söyle, bildir (meâlinde emirdir)("Kul" kelimesi Kur'anın çok yerlerinde mezkûr veya mukadderdir. "Kul" emri risalet ve nübüvvete işarettir. İ.İ.)Türkçede "Kul", emir dinleyen hizmetkâr, Allah'ın mahlûku, Allah'a itaat ve ibadet eden veya köle mânasındadır. |
| KUAL : | Üzüm çiçeği. |