Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KULEL: | (Kulle. C.) Kuleler. Dağ tepeleri. |
| KULEL-İ SEB'A: | İstanbul'daki yedi tepe. |
| İçerisinde 'KULEL' geçenler | |
| KULEL-İ SEB'A: | İstanbul'daki yedi tepe. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KULEL-İ SEB'A : | İstanbul'daki yedi tepe. |
| KULE : | (C: Kulul-Kılâl) Çocukların oynadıkları bir oyun. |
| KUL : | De, söyle, bildir (meâlinde emirdir)("Kul" kelimesi Kur'anın çok yerlerinde mezkûr veya mukadderdir. "Kul" emri risalet ve nübüvvete işarettir. İ.İ.)Türkçede "Kul", emir dinleyen hizmetkâr, Allah'ın mahlûku, Allah'a itaat ve ibadet eden veya köle mânasındadır. |
| KUAL : | Üzüm çiçeği. |