Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KULEL-İ SEB'A: | İstanbul'daki yedi tepe. |
| İçerisinde 'KULEL-İ SEB'A' geçenler | |
| İçerisinde 'KULEL-İ SEB'A' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KULEL-İ SEB'A : | İstanbul'daki yedi tepe. |
| KULEL : | (Kulle. C.) Kuleler. * Dağ tepeleri. |
| KULE : | (C: Kulul-Kılâl) Çocukların oynadıkları bir oyun. |
| KUL : | De, söyle, bildir (meâlinde emirdir)("Kul" kelimesi Kur'anın çok yerlerinde mezkûr veya mukadderdir. "Kul" emri risalet ve nübüvvete işarettir. İ.İ.)Türkçede "Kul", emir dinleyen hizmetkâr, Allah'ın mahlûku, Allah'a itaat ve ibadet eden veya köle mânasındadır. |
| KUAL : | Üzüm çiçeği. |