Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KULLE: | (C.: Kulel) Doruk, dağ tepesi, zirve. Kule. Bazı harp gemilerinin güvertelerinde bulunan ve makine ile hareket eden ağır top. |
| İçerisinde 'KULLE' geçenler | |
| İçerisinde 'KULLE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KULLAB : | (C.: Kalalib) Çengel, kanca. Ucu eğri nesne. |
| KUL : | De, söyle, bildir (meâlinde emirdir)("Kul" kelimesi Kur'anın çok yerlerinde mezkûr veya mukadderdir. "Kul" emri risalet ve nübüvvete işarettir. İ.İ.)Türkçede "Kul", emir dinleyen hizmetkâr, Allah'ın mahlûku, Allah'a itaat ve ibadet eden veya köle mânasındadır. |
| KUAL : | Üzüm çiçeği. |