Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KULUB: | (Kalb. C.) Kalbler, gönüller. |
| İçerisinde 'KULUB' geçenler | |
| CELB-İ KULÛB: | Kalbleri çekme, kalbleri kazanma. |
| MÜELLEFET-ÜL KULUB: | Asr-ı Saadette kalbleri te'lif için mübâşeret edilenler. İslâmiyete ısındırmak için kıymet vererek farklı ve lütufla muamele edilenler. |
| TENAFÜR-Ü KULÛB: | Kalblerin birbirinden nefret etmesi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KULUCE : | Ekin ekmek için yeri ıslah etmek. |
| KUL : | De, söyle, bildir (meâlinde emirdir)("Kul" kelimesi Kur'anın çok yerlerinde mezkûr veya mukadderdir. "Kul" emri risalet ve nübüvvete işarettir. İ.İ.)Türkçede "Kul", emir dinleyen hizmetkâr, Allah'ın mahlûku, Allah'a itaat ve ibadet eden veya köle mânasındadır. |
| KUAL : | Üzüm çiçeği. |