Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| KUME: | Bir yere toplanmış olan şeyler. Yüksek, yüce yer. |
| İçerisinde 'KUME' geçenler | |
| HÜKÛMET: | Bir memleketi idare edenler. Vekiller hey'eti. Devlet. |
| HÜKÛMET-İ ÂDİLE: | Âdil hükümet. |
| HÜKÛMET-İ ADL: | Huk: Miktarı şer'an muayyen olmayıp ehl-i vukufun (bilirkişinin) usulü dairesinde takdir ve tayin edeceği diyettir. Buna hükm-ü adl de denir. |
| HÜKÛMET-İ CUMHURİYE: | Cumhuriyet hükûmeti. |
| HÜKÛMET-İ GAYR-İ MÜSTAKİLLE: | İstiklâliyet ve hâkimiyet haklarını tamamen haiz olmayıp, diğer bir devletin boyunduruğu altında bulunan hükûmet. |
| HÜKÛMET-İ MEŞRUTA: | Meşrutiyetle idare olunan hükûmet. |
| HÜKÛMET-İ MÜSTAKİLLE: | İstiklâliyet ve hâkimiyet ve haklarını tamâmen hâiz olan hükümet. |
| HÜKÛMET-İ MÜSTEBİDDE: | İstibdatla idare olunan hükûmet. |
| HÜKÛMET KONAĞI: | Devlet memurlarının bulunduğu bina. Bunun yerine: "Bab-ı hükûmet, daire-i hükûmet" tabirleri de kullanılırdı. |
| ÜHKUME: | Alaylı söz veya hal. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| KUMAME : | (C: Kumâm) Cemaat, topluluk. * Süprüntü. |
| KUAL : | Üzüm çiçeği. |