Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MÜŞRİK: | (Şark. dan) Parlak, parlayan. |
| MÜŞRİK: | Allah'a ortak kabul eden, şirk işleyen. Allah'tan başkasına ibadet eden. (Bak: Şirk) |
| MÜŞRİKÎN: | (Müşrik. C.) (şirk. den) Müşrikler, Allah'a şirk koşanlar. |
| İçerisinde 'MÜŞRİK' geçenler | |
| MÜŞRİKÎN: | (Müşrik. C.) (şirk. den) Müşrikler, Allah'a şirk koşanlar. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MÜŞRİKÎN : | (Müşrik. C.) (şirk. den) Müşrikler, Allah'a şirk koşanlar. |
| MÜŞRİF : | Etrafı gören, etrafa bakan. * Yüce yer, yüksek yer. * Yükselen, çıkan. * Bir hal almağa yüz tutmuş olan. |
| MÜŞREİB : | Nâzır, bakan. * Muhtaç. |
| MÜŞA' : | (Şüyu. dan) Yayılmış, şüyu bulmuş, herkese duyurulmuş. * Ortaklar veya hissedarlar arasında birlikte kullanıldığı hâlde hisselere ayrılmamış olan şey. |
| MÜANESE : | Dostane görmek, görüşmek. Karşılıklı ünsiyet etmek. |