Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MİHA: | Yaş değnek. |
| MİHAD: | Yer. Arz. Beşik. Döşeme. Döşek. |
| MİHADDE: | Baş ve yüz altına koydukları yastık. Kazma. Balta. |
| MİHAFFE: | Mahfe. Katır veya develerin sırtına konulan ve iki kişinin oturabileceği büyüklükte olan sepet. |
| MİHAH: | (Muhh. C.) Beyinler. İlikler. |
| MİHAİL: | Resul-i Ekremin (A.S.M.) geleceğini haber veren ve bir ismi de Mişâil olan eski zaman Peygamberlerinden bir Zâttır. Kitabının 4. bab'ında: "Ahir zamanda bir ümmet-i merhume kaim olup, orda hakka ibadet etmek üzere, mübarek dağı ihtiyar ederler. Ve her iklimden oraya birçok halk toplanıp Rabb-ı Vâhide ibadet ederler. O'na şirk etmezler." diye bahsetmiştir.(İşte şu âyet, zâhir bir surette dünyanın en mübarek dağı olan Cebel-i Arafat ve orada her iklimden gelen hacıların tekbir ve ibadetlerini ve ümmet-i Merhume nâmıyla şöhret-şiar olan ümmet-i Muhammediyeyi (A.S.M.) tarif ediyor. M.) |
| MİHAK: | (Mahâk-Muhâk) Her arabi ayın son üç gecesi. |
| MİHAL: | Kuvvet. Azab. Ukubet. |
| MİHAMME: | Küçük bakır ibrik. |
| MİHAMME: | Yer süpürgesi. |
| MİHAN: | (Mihnet. C.) Mihnetler, sıkıntılar. |
| MİHAN: | (Mih. C.) Ulular, büyükler. |
| MİHANİKÎ KIRAET: | Kelimeleri, terkibleri doğru telâffuz etmekle beraber ezber dersi dinletiyormuş gibi çabuk çabuk okumaktır. Böyle okuyuş dinleyene bir şey anlatmaz. Ancak okuyanın mevzuu kavramış olduğunu anlatır. Öyle kıraet bir makinanın duygusuz işlemesine benzetilir. |
| MİHANİKİYYET: | yun. (Mihanik. den) Makine sanayiini ihate eden fen ve ilimler. Makine gibi cansız şeyler. Cansız ve duygusuz fakat ahenkli hareket ve hareket kabiliyeti. |
| MİHAR: | (Mühür. C.) At yavruları. Taylar. |
| MİHAŞŞ(E): | Ot biçtikleri âlet. Orak ve tırpan. Ot koydukları kap. |
| MİHATT: | Deriden kıl ve yün yolacak demir. |
| MİHAZ: | Çizme mahmuzu. |
| İçerisinde 'MİHA' geçenler | |
| KİHAN Ü MİHAN: | Küçükler ve büyükler. |
| MİHAD: | Yer. Arz. * Beşik. * Döşeme. Döşek. |
| MİHADDE: | Baş ve yüz altına koydukları yastık. * Kazma. * Balta. |
| MİHAFFE: | Mahfe. Katır veya develerin sırtına konulan ve iki kişinin oturabileceği büyüklükte olan sepet. |
| MİHAH: | (Muhh. C.) Beyinler. * İlikler. |
| MİHAİL: | Resul-i Ekremin (A.S.M.) geleceğini haber veren ve bir ismi de Mişâil olan eski zaman Peygamberlerinden bir Zâttır. Kitabının 4. bab'ında: "Ahir zamanda bir ümmet-i merhume kaim olup, orda hakka ibadet etmek üzere, mübarek dağı ihtiyar ederler. Ve her iklimden oraya birçok halk toplanıp Rabb-ı Vâhide ibadet ederler. O'na şirk etmezler." diye bahsetmiştir.(İşte şu âyet, zâhir bir surette dünyanın en mübarek dağı olan Cebel-i Arafat ve orada her iklimden gelen hacıların tekbir ve ibadetlerini ve ümmet-i Merhume nâmıyla şöhret-şiar olan ümmet-i Muhammediyeyi (A.S.M.) tarif ediyor. M.) |
| MİHAK: | (Mahâk-Muhâk) Her arabi ayın son üç gecesi. |
| MİHAL: | Kuvvet. Azab. Ukubet. |
| MİHAMME: | Küçük bakır ibrik. |
| MİHAMME: | Yer süpürgesi. |
| MİHAN: | (Mihnet. C.) Mihnetler, sıkıntılar. |
| MİHAN: | (Mih. C.) Ulular, büyükler. |
| MİHANİKÎ KIRAET: | Kelimeleri, terkibleri doğru telâffuz etmekle beraber ezber dersi dinletiyormuş gibi çabuk çabuk okumaktır. Böyle okuyuş dinleyene bir şey anlatmaz. Ancak okuyanın mevzuu kavramış olduğunu anlatır. Öyle kıraet bir makinanın duygusuz işlemesine benzetilir. |
| MİHANİKİYYET: | yun. (Mihanik. den) Makine sanayiini ihate eden fen ve ilimler. Makine gibi cansız şeyler. * Cansız ve duygusuz fakat ahenkli hareket ve hareket kabiliyeti. |
| MİHAR: | (Mühür. C.) At yavruları. Taylar. |
| MİHAŞŞ(E): | Ot biçtikleri âlet. Orak ve tırpan. * Ot koydukları kap. |
| MİHATT: | Deriden kıl ve yün yolacak demir. |
| MİHAZ: | Çizme mahmuzu. |
| ŞEDİD-ÜL MİHAL: | Şiddetli kuvvet. Ağır ve şiddetli azab. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MİHAD : | Yer. Arz. * Beşik. * Döşeme. Döşek. |
| MÎH : | f. Çivi, mıh. Kazık. |
| MİA : | Günlük adı verilen zamk. |