Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MİRAN: | (Mir. C.) Beyler. |
| MİRAN: | (C: Mârin) Vahşi canavar yatağı. |
| MİRAN AŞİRETİ: | Cizre havalisinde Bühti ismi ile de anılan bir aşiret adı. |
| İçerisinde 'MİRAN' geçenler | |
| ÂMİRANE: | f. Emredercesine. Amir imiş gibi. * Emreden büyük kimseye yakışır şekilde. |
| EMİRANE: | f. Emredene yakışır bir surette. Emir gibi. |
| MİRAN AŞİRETİ: | Cizre havalisinde Bühti ismi ile de anılan bir aşiret adı. |
| MÜTENEMMİRÂNE: | f. Kaplanlaşarak. * Sert bir dille korkutarak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MİRAN AŞİRETİ : | Cizre havalisinde Bühti ismi ile de anılan bir aşiret adı. |
| MİRA' : | (Riya. dan) Riya etme, riyakârlık yapma. * Başkasının sözüne itiraz edip mücâdele etme. * İçindekinin aksini söyleme. |
| MİR : | Amir. Bey. Baş. Kumandan. Vâli. |
| MİA : | Günlük adı verilen zamk. |