Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MİYAN: | f. Orta, ara, vasat, meyan. |
| MİYANBEND: | f. Kemer, kuşak. |
| MİYANBESTE: | f. Bel bağlamış. Mc: Hemen işe hazır. |
| MİYANE: | f. Ara. Orta, vasat. Helva gibi bazı yemeklerin pişme kıvamı. Ortaya serilen halı. Gerdanlığın ortasındaki büyük inci. |
| MİYANÎ: | (Minâ. C.) Limanlar. |
| MİYANSER: | f. Yarısı kıymetli taşlarla süslü bir cins taç. |
| MİYANSERA: | (Miyânserây) Avlu. Ev meydanı. |
| İçerisinde 'MİYAN' geçenler | |
| ACEMİYAN: | f. (Acemi. C.) İranlılar. Acemler. * Acemiler, tecrübesizler. |
| ÂDEMİYÂN: | (Âdem. C.) İnsanlar. |
| ÂLEMİYAN: | (Âlemî. C.) Âleme mensub olanlar, insanlar. |
| ÂMİYANE: | f. Âdice. Bayağıca. Cahillere yakışır surette. |
| FİKR-İ ÂMİYANE: | Bayağı fikir, alelâde düşünce. |
| İSLAMİYAN: | f. İslâmlar. |
| MİYANBEND: | f. Kemer, kuşak. |
| MİYANBESTE: | f. Bel bağlamış. * Mc: Hemen işe hazır. |
| MİYANE: | f. Ara. * Orta, vasat. * Helva gibi bazı yemeklerin pişme kıvamı. * Ortaya serilen halı. * Gerdanlığın ortasındaki büyük inci. |
| MİYANÎ: | (Minâ. C.) Limanlar. |
| MİYANSER: | f. Yarısı kıymetli taşlarla süslü bir cins taç. |
| MİYANSERA: | (Miyânserây) Avlu. Ev meydanı. |
| MUMİYAN: | f. Belleri ince olan güzeller. Kıl belliler. |
| MÜTEAMİYÂNE: | f. Görmemezlikten gelerek. |
| MÜTEHAMİYANE: | f. Sakınarak, korunarak. Kendini himaye edercesine. |
| TEHİMİYAN: | f. İçi boş. |
| ÜMMİYANE: | f. Bir şey bilmiyormuşçasına. Ümmilere yakışır halde. Okur yazar olmadan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MİYANBEND : | f. Kemer, kuşak. |
| MİYAH : | (Mâ. C.) Sular. |
| MİA : | Günlük adı verilen zamk. |