| Kelime | Anlam |
|---|
| MİZAC: | Huy, tabiat, fıtrat, bünye.
Bir şeyle karıştırılmış olan başka bir şey. |
| MİZAC-I NÂZİK: | İnce yaradılış. Nâzik tabiat. |
| MİZAC-DAN: | f. Mizac bilen, mizaçtan anlıyan. |
| MİZACGİR: | f. Mizâc ve keyiflere göre hareket eden. |
| İçerisinde 'MİZAC' geçenler |
|---|
| ASABİYY-ÜL-MİZAC: | Yaradılışça sinirli olan kimse. Yaradılışı itibâriyle asabi, hırçın, öfkeli olan. |
| ATEŞ-MİZAC: | f. Huysuz, geçimsiz, sert tabiatlı kimse. |
| ATEŞ-MİZAC: | f. Huysuz, geçimsiz, sert tabiatlı kimse. |
| EFSÜRDE-MİZAC: | f. Kanı soğuk, soğuk kanlı, mizâcı soğuk adam. |
| FÂSİD-ÜL MİZAC: | Ahlâkı ve iyi huyları ifsad eden. |
| GILZET-İ MİZAC: | Huy ve mizac sertliği. |
| HADİD-ÜL MİZÂC: | Öfkeli, çabuk kızan. |
| HAFİF-ÜL MİZAC: | Kararsız, hoppa, temkinsiz. |
| HİFFET-İ MİZAC: | Hafifmeşreblik. Hoppalık. |
| HUŞUNET-İ MİZÂC: | Mizâc sertliği, huy ve tabiat sertliği. |
| KECMİZAC: | f. Mizaç ve tabiatı hoş olmıyan. Huysuz. |
| MİZAC-I NÂZİK: | İnce yaradılış. Nâzik tabiat. |
| MİZAC-DAN: | f. Mizac bilen, mizaçtan anlıyan. |
| MİZACGİR: | f. Mizâc ve keyiflere göre hareket eden. |
| MÜNHARİF-ÜL MİZAC: | Rahatsız, keyifsiz. |
| NA-MİZAC: | f. Keyifsiz, rahatsız, hasta. |
| NA-MİZACÎ: | f. Keyifsizlik, rahatsızlık, hastalık. |
| SEBÜKMİZAC: | f. Hafif mizaçlı. |
| SU-İ MİZÂC: | Sıhhat bozukluğu, huy fenalığı. |
| TÜNDMİZAC: | f. Sert huylu. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar |
|---|
| MİZAC-I NÂZİK : | İnce yaradılış. Nâzik tabiat. |
| MİZAB : | (C.: Meâzib) Oluk, su yolu. |
| MİZ : | Misâfir. * Sofra, mâide. * Temiz, pak. |
| MİA : | Günlük adı verilen zamk. |